ΔΕΛΙΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ: "Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΗΣ ΠΙΠΙΛΑΣ" ΣΥΝΑΝΤΑ "ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ"

Αν μπορούσα να δανειστώ δυο λέξεις από τον τίτλο ενός από τα δύο πρόσφατα βιβλία της για να την περιγράψω, αυτές θα ήταν: ουράνιο τόξο. Το ταλέντο της  Δελίνας Βασιλειάδη είναι και αυτό "πολύχρωμο", όπως το ουράνιο τόξο και το καταθέτει σε ποικίλες τέχνες: το καταθέτει, μεταξύ άλλων, στα εικαστικά στην εικονογράφηση, στην συγγραφή παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων. Η κόρη της, η Μυρτάλη, με το όμορφο όνομα, αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευσης για να γράψει δύο παραμύθια, αν και ανέκαθεν τα αγαπούσε ούτως ή άλλως πολύ. Με αφορμή την έκδοση των δύο παιδικών βιβλίων της, συνομιλήσαμε μαζί της για να την συστήσουμε και στους δικούς μας αναγνώστες. Μας μιλά για τις παιδικές ιστορίες της,τα όσα έχει αποκομίσει από την επαφή της με τα παιδιά, τα οφέλη που η ίδια πιστεύει ότι προσφέρει το παραμύθι στην ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη, αλλά και τα σχέδιά της για το μέλλον.
Την ευχαριστώ πολύ:)

Καλωσήρθατε στην Μαμαδοχώρα. Πώς προέκυψε η συγγραφή στην ζωή σας; Ποια ανάγκη σας καλύπτει; Γιατί επιλέξατε την συγγραφή για παιδιά;

Γεια σας κι ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία. Από πάντα αγαπούσα τις εικόνες και τα χρώματα, τους ήχους, τις λέξεις. Με εντυπωσίασε από πολύ νωρίς η δύναμη του λόγου. Από μικρή συνεχώς διάβαζα ό,τι έπεφτε στα χέρια μου -σ’ αυτό συνέβαλε βεβαίως και η μεγάλη αγάπη των γονιών μου για το βιβλίο. Μέσα απ’ τις λέξεις ταξίδευα. Είχα μαγευτεί απ’ τον πλούτο που με περίμενε να τον ανακαλύψω. Και καθώς έψαχνα τρόπους να εκφράσω κι εγώ τις αγωνίες και τις ανησυχίες μου, να δαμάσω και να κατανοήσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, έγραφα. Στιχάκια, κείμενα, φράσεις, μικρές ιστορίες... Η καλλιτεχνική έκφραση μέσω της ζωγραφικής και της συγγραφής ήταν κάτι πολύ φυσικό για μένα. Μέρος της καθημερινότητάς μου. Σαν την ανάσα. Ποτέ δε σκέφτηκα κάτι διαφορετικό. Δε μπορούσα, κι ακόμα –ευτυχώς- δε μπορώ, να διανοηθώ μια ζωή στεγνή καλλιτεχνική δημιουργία. Σημασία δεν έχει μόνο το ζην αλλά και το ευ ζην. Και σ’ αυτό συμβάλλει, για μένα, δραστικά η δυνατότητα καλλιτεχνικής έκφρασης. Μέχρι τη γέννηση της κόρης μου, ωστόσο, ποτέ δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα παιδικά παραμύθια. Όταν, όμως, άρχισα να της διηγούμαι ιστορίες και να της μιλώ για τον υπέροχο κόσμο μας, για τα καθημερινά θαύματα, για τη φιλία, την αγάπη, την καλοσύνη, την αρμονία και την ομορφιά, τότε αποφάσισα να τα καταγράψω όλα αυτά με τη μορφή παραμυθιών. Κι από την πρώτη στιγμή ο εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη αγκάλιασε το παραμύθι μου Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου. Θα μπορούσα τελικά να πω πως η συγγραφή παιδικών παραμυθιών μάλλον με επέλεξε και δεν την επέλεξα. 

Έχετε γράψει "Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου", στο οποίο μόλις αναφερθήκατε και την "Νεράιδα της πιπίλας". Ποια θέματα πραγματεύονται και πώς εμπνευστήκατε τις ιστορίες;
 
Η Νεράιδα της πιπίλας είναι ένα παραμύθι μου που κυκλοφορεί από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική και απευθύνεται σε μικρά παιδάκια που ακόμα χρησιμοποιούν πιπίλα και κοιμούνται με αυτήν. Στο παραμύθι μου η μικρή Μαρία μόνη της αποφασίζει πως πλέον έχει μεγαλώσει και δε χρειάζεται άλλο την πιπίλα της. Η ουσία του παραμυθιού είναι η δύναμη και η διάθεση των παιδιών διαρκώς να προχωρούν με σταθερά βήματα ώστε να κατακτήσουν τον κόσμο, ξεκινώντας βεβαίως από τα πιο μικρά πράγματα και συνεχίζοντας στα μεγάλα και τα σημαντικότερα. Στόχος μου είναι μέσα από τις ιστορίες μου τα παιδιά να ονειρεύονται, να μαγεύονται, να σκέφτονται και να ωριμάζουν. Η Νεράιδα της πιπίλας, που φαινομενικά είναι μια τρυφερή ιστορία για το πώς ένα παιδί θα μπορούσε να πάψει να χρησιμοποιεί πιπίλα, ουσιαστικά μιλά για την ανεξάντλητη δύναμη του ανθρώπου, την οικογένεια και την αγάπη. 
Το βιβλίο Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου είναι η ιστορία ενός μικρού ουράνιου τόξου που μια μέρα εντελώς ξαφνικά χάνει όλα του τα χρώματα και γίνεται γκρι. Μόνο, πληγωμένο και απελπισμένο κρύβεται πίσω από έναν θάμνο και κλαίει νιώθοντας ντροπή και θλίψη. Εκείνη την ώρα η Λίλα, ένα ιδιαίτερα δυναμικό αλλά και ευαίσθητο κορίτσι, που τυχαίνει να περνά από εκεί, ακούει το κλάμα και σταματά να δει τι συμβαίνει. Το παραμύθι μιλά για τη δύναμη της φιλίας και της καλοσύνης, για την αλληλοβοήθεια και την αγάπη. Η Λίλα, αν και δε γνωρίζει το ουράνιο τόξο, προσφέρεται αμέσως να το βοηθήσει να ξαναβρεί τα χαμένα του χρώματα. Και γι αυτό στρέφεται για βοήθεια και συμβουλή στη φίλη της, τη Σοφή Κουκουβάγια. Η αλήθεια είναι πως στη ζωή μας προβλήματα και εμπόδια παρουσιάζονται διαρκώς. Το θέμα είναι τι κάνουμε για να τα αντιμετωπίσουμε. Κι ένα από τα μηνύματα του παραμυθιού είναι και αυτό. Δεν πρέπει να μας πτοούν οι δυσκολίες και σίγουρα δεν πρέπει τα παρατούμε αν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουμε. Το αντίθετο. Πρέπει να προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα και να ξεπεράσουμε τις όποιες δυσκολίες. Και φυσικά πολύτιμη είναι η συμβολή σ’ αυτό των ανθρώπων που μας αγαπούν και μας φροντίζουν, των φίλων, των γονιών, των δασκάλων. Αν αγκαλιάσουμε με αγάπη και σεβασμό ο ένας τον άλλο, τότε κανένα πρόβλημα δε θα παραμείνει άλυτο, κανένας αντίπαλος δε θα είναι ανίκητος, κανένα ουράνιο τόξο δε θα παραμείνει χωρίς όμορφα χρώματα. Κι όσο για το τελευταίο σκέλος της πού ενδιαφέρουσας ερώτησής σας, ενώ ως δημιουργός γενικά εμπνέομαι από τη ζωή, από ό,τι βλέπω, ακούω, σκέφτομαι και νιώθω, για τα παραμύθια μου η πιο βασική πηγή έμπνευσης είναι η κόρη μου, Μυρτάλη. Άλλωστε, αυτή ήταν η αιτία για το ονειρικό ταξίδι στην παραμυθοχώρα. Προχωράμε με θάρρος σ’ αυτά τα υπέροχα μαγικά μέρη χωρίς να γνωρίζουμε που πάμε. Όπου μας οδηγήσει ο μονοπάτι.

Μιλήστε μας για το βραβευμένο θεατρικό σας έργο, το Πέρασμα. Τι ακριβώς αφορά; Έχει ανεβεί στο σανίδι;

Πριν λίγους μήνες ένα θεατρικό έργο μου με τίτλο Πέρασμα βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο της χώρας μας. Πρόκειται για ένα υπαρξιακό δράμα, ή καλύτερα μια υπαρξιακή φάρσα. Η δράση λαμβάνει χώρα σε έναν ακατάστατο βρώμικο σκονισμένο χώρο, γεμάτο έπιπλα, βαλίτσες, κουτιά και πεταμένα αντικείμενα, όπου ο ήρωάς μου, ο Πέτρος, τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει κληθεί να τον βοηθήσει ο φίλος του Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα δίχως να δείχνει καμία διάθεση να βοηθήσει. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετακίνηση από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος αμείλικτος ολοένα και λιγοστεύει το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί, εφόσον ο ίδιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το απαιτούμενο τίμημα, από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Αυτή στιγμή γίνονται προσπάθειες να βρει το έργο στέγη και να ανεβεί σε σκηνή. Αυτός άλλωστε είναι ο σκοπός ενός θεατρικού έργου. Να παρουσιαστεί στη σκηνή σε κοινό. 

Αν έπρεπε να διαλέξετε, θα επιλέγατε την συγγραφή παιδικών βιβλίων ή τα θεατρικά κείμενα;

Ευτυχώς δεν υπάρχει πιθανότητα τέτοιου διλήμματος. Από τη μια λατρεύω τα παιδιά και το να γράφω παραμύθια για αυτά με γεμίζει χαρά, ενέργεια κι ελπίδα. Απ’ την άλλη αγαπώ τρομερά και το θέατρο. Ο θεατρικός λόγος μου ταιριάζει. Η αμεσότητα, η δύναμη. Δε νομίζω πως θα μπορούσα να επιλέξω κι είμαι εξαιρετικά χαρούμενη που δε χρειάζεται. 

Θεωρείτε ότι η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση θα πρέπει να εξειδικεύεται ή όχι;

Καθώς ως καλλιτέχνης έχω πειραματιστεί με πολλά είδη τέχνης, ζωγραφική και εικαστικές τέχνες, υποκριτική, σκηνοθεσία, συγγραφή θεατρικού έργου, διηγήματος και παραμυθιού, ποίηση, θα έλεγα πως η κάθε μορφή καλλιτεχνικής δημιουργίας έχει τα δικά της χαρίσματα. Στόχος και σκοπός είναι να εκφραστεί το μήνυμα.

Ποια είναι κατά την γνώμη σας τα οφέλη της ανάγνωσης παραμυθιών στα παιδιά;

Σκοπός είναι η κάθε γενιά να προχωρά ένα –τουλάχιστον- βήμα πιο πέρα από την προηγούμενη και να επιδιώκει έναν καλύτερο, πιο αρμονικό, πιο δίκαιο κόσμο. Εκτός από τις γνώσεις που αποκομίζει ένα παιδί από την επαφή του με μια ιστορία, εκτός από το ότι οξύνεται σαφώς το πνεύμα του και ανοίγουν οι πνευματικοί του ορίζοντες, μέσα από τα παραμύθια και τις ιστορίες τα παιδιά μαθαίνουν για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και τη Φύση, που μας τρέφει, μας προσφέρει ζωή, υγεία, ευτυχία. Κατανοούν με όμορφο και απλό, αλλά σε καμία περίπτωση απλοϊκό, τρόπο πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν κοντά μας άνθρωποι που μας αγαπούν, φίλοι αληθινοί, οικογένεια, ενώ αντιλαμβάνονται τη μεγάλη σημασία της καλοσύνης, της αγάπης, της προσφοράς και του σεβασμού. Όλα αυτά οδηγούν στο να ωριμάζουν συναισθηματικά τα παιδιά, να μαθαίνουν να εκτιμούν το ωραίο, το καλό και το αγαθό, ώστε μεγαλώνοντας να το επιζητούν και να το επιδιώκουν. 

Ποια είναι η εμπειρία που έχετε αποκομίσει από την εικονογράφηση; Θεωρείτε ότι είναι εξίσου σημαντική με το κείμενο ενός παιδικού βιβλίου;

Σε ένα παιδικό βιβλίο εικόνα και κείμενο είναι εξίσου σημαντικά στοιχεία. Είναι τα δυο μέρη του όλου. Πρέπει το ένα να βοηθά το άλλο, να το αναδεικνύει και ταυτόχρονα να το υπηρετεί. Αυτό είναι το ιδανικό. Στην περίπτωση του δικού μου βιβλίου Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου προϋπήρχε το κείμενό μου και κατόπιν, αφού οι εκδότες μου Μιχάλης και Αντώνης Σιδέρης επέλεξαν να συμπεριλάβουν το συγκεκριμένο παραμύθι στις εκδόσεις τους, δημιουργήθηκαν οι εικόνες, οι οποίες σαφώς στόχο είχαν να αναδείξουν με σχήματα και χρώματα τα μηνύματα του δικού μου έργου. Συνεργαστήκαμε πολύ στενά με την εικονογράφο Βικτόρια Καπλάνη ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δόθηκε πάρα πολύ μεγάλη σημασία και προσοχή τόσο στις εικόνες και τις μορφές, όσο και στα χρώματα. Τελικά πιστεύω πως η σκληρή δουλειά και η προσπάθειά μας δικαιώθηκε. 

Ποια συναισθήματα έχετε αποκομίσει από την αλληλεπίδραση με το κοινό στις παρουσιάσεις των βιβλίων;

Μεγάλη χαρά, ευτυχία, ευγνωμοσύνη. Καθώς στόχος είναι η προώθηση και η καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας στα παιδιά, η μεγάλη αγάπη τους για το παραμύθι μου, αλλά και για το βιβλίο γενικότερα, με γεμίζει ελπίδα για το μέλλον.

Τι σχεδιάζετε για το μέλλον;

Πάντα όταν σχεδιάζω οτιδήποτε, έχω στο μυαλό μου την έκφραση «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά». Αυτή την περίοδο συζητώ την έκδοση μερικών ακόμα παραμυθιών μου, αλλά και θεατρικών έργων. Συμμετέχω στην ομαδική έκθεση 60 καλλιτέχνες προσφέρουν έργα τους για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στη γκαλερί Αργώ στο Κολωνάκι, την καλλιτεχνική μου στέγη στην Αθήνα, που εγκαινιάζεται στις 13 Μαρτίου. Αξίζει να σημειωθεί πως όλα τα έσοδα από την έκθεση θα διατεθούν για την υποστήριξη των προγραμμάτων των Γιατρών χωρίς σύνορα. Το μόνο βέβαιο είναι πως επειδή θέλω να είμαι διαρκώς σε κίνηση και αντιπαθώ το τέλμα, συνεχίζω μανιωδώς να δουλεύω, να ζωγραφίζω, να δημιουργώ, να γράφω παραμύθια, διηγήματα και θεατρικά έργα. Ακολουθώ το μονοπάτι κι όπου με βγάλει.

Μπορείτε να ενημερώνεστε για την καλλιτεχνική δραστηριότητα της Δελίνας Βασιλειάδη και στο site της www.delinavasiliadi.gr.